شعر و ادب

صبح بی‌تو رنگ بعد از ظهر یک آدینه دارد
بی‌‌تو حتی مهربانی حالتی از کینه دارد
بی‌تو می‌گویند تعطیل است کار عشقبازی
عشق اما کی خبر از شنبه و آدینه دارد
جغد بر ویرانه می‌خواند به انکار تو اما
خاک این ویرانه‌ها بویی از آن گنجینه دارد
خواستم از رنجش دوری بگویم یادم آمد
عشق با آزار خویشاوندی دیرینه دارد
روی آنم نیست تا در آرزو دستی برآرم
ای خوش آن دستی که رنگ آبرو از پینه دارد
در هوای عاشقان پر می‌کشد با بیقراری
آن کبوتر چاهی زخمی که او در سینه دارد
ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می‌گشاید
آنکه در دستش کلید شهر پر آیینه دارد
قيصر امين پور
به تمنای وصال آن غايب هميشه حاضر

گفت دانايي كه گرگي خيره ســـر............هست پنهـان در نهــاد هــر بشــر
لاجرم جاري است پيکاري بـزرگ...........روز و شب مابين اين انسان و گرگ
زور بـازو چاره اين گـرگ نيسـت............صاحـب انديشـه دانـد چاره چيسـت
اي بســا انسـان رنجــور و پـريــش............سخـت پيچيده گلوي گـرگ خويـش
اي بســا زورآفــريـن مـردِ دليـــر............مانـده در چنگـال گـرگ خـود اسيـر
هركه گـرگش را دراندازد به خـاك............رفتـه رفتـه مـي‌شـود انسـان پــاك
هـركـه با گــرگـش مـدارا مي‌كنـد............خـلـق و خـوي گـرگ پيـدا مـي‌كنـد
هركه از گرگش خورد دائم شكست............گرچـه انسـان مي‌نمايد ،گرگ هست
در جـوانی جــان گرگـت را بـگيـر............واي اگـر ايـن گرگ گـردد با تو پير
روز پيري گركه باشي همچو شيـر............نـاتـوانـي در مـصـاف گـرگ پيـــر
اينكـه مـردم يـكدگـر را مـي‌درنــد............گرگــهاشــان رهنمــا و رهبــرنـد
اينكه انسان هست اين سـان دردمنـد............گرگـهـا فـرمــان روايـي مي‌كننــد
اين ستمكـاران كـه با هـم همـرهنـد............گرگــهاشــان آشنــايــان همنـــد
گـرگهــا همـراه و انسـانهــا غريـب............با كه بايـد گفـت ايـن حـال عجيـب

........................ فريدون مشيري .............................

وقتي دل سودايي مي رفت به بستانها
بي خويشتنم کردي بوي گل و ريحانها

گه نعره زدي بلبل گه جامه دريدي گل
تا ياد تو افتادم از ياد برفت آنها

اي مهر تو در دلها وي مهر تو بر لبها
وي شور تو در سرها وي سر تو در جانها

تا عهد تو دربستم عهد همه بشکستم
بعد از تو روا باشد نقض همه پيمانها

تا خار غم عشقت آويخته در دامن
کوته نظري باشد رفتن به گلستانها

آن را که چنين دردي از پاي دراندازد
بايد که فرو شويد دست از همه درمانها

گر در طلبت رنجي ما را برسد ،شايد
چون عشق حرم باشد سهل است بيابانها

هر تير که در کيش است گر بر دل ريش آيد
ما نيز يکي باشيم از جمله قربانها

هر کو نظري دارد با يار کمان ابرو
بايد که سپر باشد پيش همه پيکانها

گويند مگو سعدي چندين سخن از عشقش
مي گويم و بعد از من گويند به دورانها

سعدی

آدم به زمین آمد این حادثه رویا نیست
این فرصت بی تکرار عشق است معما نیست
تا خواب حقیقت را صد گونه روایت کرد
هر قوس و نزولش را تعبیر عنایت کرد
ما ساده ترین تفسیر از پیچ و خم عشقیم
با لذت حیرانی همراه غم عشقیم
آنان که در آئینه از هیچ نترسیدند
نا دیده ترین ها را در آئینه ها دیدند
می شدسفر دنیا آسان تر از این باشد
آدم به هوس خو کرد تا خسته ترین باشد
در آتش پروانه پرواز نمیمیرد
با بستن لب هرگز آواز نمی میرد
تاوان یقین را دوست بی مرگ نمی گیرد
مشتاق فنا اما با مرگ نمی میرد

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود
بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت
بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم
وز پی اش سوره اخلاص دمیدیم و برفت
عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت
شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن
در گلستان وصالش نچمیدیم و برفت
همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم
کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت

در انتهای کوچه شب ، زير پنجره
قومی نشسته خيره به تصوير پنجره
اين سوی شيشه ، شيون باران و خشم باد
در پشت شيشه ، بغض گلوگير پنجره
اصرار پشت پنجره گفتگو بس است
دستی برآوريم به تغيير پنجره
تا آنکه طرح پنجره ای نو در افکنيم
ديوار ماند و حسرت تصوير پنجره
ما خواب ديده ايم که ديوار شيشه ای ست
اينک رسيده ايم به تعبير پنجره
تا آفتاب را به غنيمت بياوريم
يک ذره راه مانده به تسخير پنجره
جز با کليد ناخن ما وا نمی شود
قفل بزرگ بسته به زنجير پنجره

قيصر امين پور - آينه های ناگهان

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه‌های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ‌ها و دشتها
خوش به حال دانه‌ها و سبزه‌ها
خوش به حال غنچه‌های نیمه‌باز
خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی‌ پوشی بکام
باده رنگین نمی ‌بینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می ‌باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد رنگ
«فریدون مشیری »

چشمها پرسش بي پاسخ حيرانيها
دستها تشنة تقسيم فراوانيها
با گل زخم، سر راه تو آذين بستيم
داغهاي دل ما، جاي چراغانيها
حاليا! دست كريم تو براي دل ما
سرپناهي است در اين بي سر و سامانيها
وقت آن شد كه به گل، حكم شكفتن بدهي!
اي سرانگشت تو آغاز گل افشاني ها!
فصل تقسيم گل و گندم و لبخند رسيد
فصل تقسيم غزلها و غزلخواني ها...
ساية امن كساي تو مرا بر سر، بس!
تا پناهم دهد از وحشت عرياني ها
چشم تو لايحة روشن آغاز بهار
طرح لبخند تو پايان پريشانيها
از زنده ياد قيصرامين پور به مناسبت سالگرد آغاز امامت حضرت ولي عصر (عج)

ساقيا از سر بنه اين خواب را
آب ده اين سينه پر تاب را
جام مي را آب آتش بار كن
از صراحي ديده خون بار كن
مطربا يكدم به كف نه بربطي
زورق تن را بيفكن در شطي
از دف و ني زهره را در رقص آر
وز نواي چنگ و بربط اشكبار
بشكن اندر كف عطارد را قلم
وز ني ناخن بزن چنگي رقم
مشتري را طيل سان از سر بكن
و آنگهي در آتش ساغر فكن
سجه و سجاده اش را مي ستان
مي كشانش تا بر اين مي كشان
تيغ مريخ از كفش بيرون فكن
نشتر ماه نو اندر خون فكن
خرقه پير فلك را كن برون
سوي قوال افكن اين دام فسون
نرخ بازار فلك در هم شكن
مشتري را ز احتسابت عزل كن
مطربا چنگ و چغانه ساز ده
زادگان زهره را آواز ده
ملا صدرا